Zit de echte crisis niet in de bouw zelf?

CrisisMet deze vraag wil ik dit stukje maar eens beginnen. Het is een vraag die mij al tijden bezig houd en waar ik hard op zoek ben naar antwoorden.

Hoe goed kent de bouwer zijn klant?

Een paar jaar geleden gaf ik een training bij een groot bouwbedrijf. Tijdens de lunch had ik het genoegen van een mooi gesprek met de regiodirecteur. Een zeer betrokken man, aan het eind van zijn carrière, over een aantal dagen zou hij met pensioen gaan.

De huizenmarkt in Amerika en Nederland

In Amerika lag de huizenverkoop vrijwel stil en er viel niets meer te bouwen. Dit was de aanleiding om in gesprek te gaan over klantwaarde. In Amerika waren de meeste opdrachtgevers beleggers, niet de gebruikers van de gebouwen. Het enige belang was snel winst maken en verder niets. Of de gebouwen daarna in gebruik werden genomen of niet, voor de bouwers was het bijzaak.

In feite gebeurde in Nederland exact hetzelfde. Welke mogelijkheden zijn haalbaar om meer waarde te kunnen leveren en voor de opdrachtgever en voor de eindgebruiker.  De regiodirecteur sprak over dit onderwerp vanuit een vorm van frustratie. Zelden stond een opdrachtgever hier open voor. De keren dat het wel mogelijk was, was vrijwel altijd lucratief voor zowel de opdrachtgever, de uiteindelijke gebruiker als de bouwer.

Een voorbeeld ter illustratie. Een investeringsmaatschappij kreeg een project niet in voldoende mate verkocht om van start te kunnen gaan met bouwen. Door vanuit de bouwer aan marktverkenning te doen, op basis van 3 uiteenlopende varianten die de bouwer goed en voordelig kon maken, werd snel duidelijk dat men in het plan niet het type woning had bedacht welke paste bij de behoefte van potentiële kopers. Eén ontwerp van de bouwer wel. Gevolg: de verkoop verliep beter, men kon snel met het project starten en iedereen had er voordeel aan.

Als het buiten met externe partijen beter kan, hoeveel beter kan het intern bij een bouwer?

Ik ben sinds begin mei met deze vraag in de weer. Middels een korte scan van vier uur weet ik inmiddels dat in de meeste bouw- en installatiebedrijven enorm veel te winnen valt. De oorzaak: veel mensen werken in een soort van automatische modus. Ze kunnen prima onder woorden brengen waar het in veel gevallen niet lekker loopt en welke impact dit heeft. Ook is vaak glashelder wat eraan te doen valt, maar het gebeurt niet.

De 20 uitgevoerde scans, zijn vrijwel allemaal op de afdeling werkvoorbereiding gedaan. Een afdeling die de taak heeft dat de juiste informatie en materialen op de bouwplaats terecht komt. De tijdsdruk is enorm, de kwaliteit van de aangeleverde informatie is soms dramatisch en tijd om dit structureel te verbeteren wordt er niet genomen.

Illustratief zijn de overdrachten. Vrijwel unaniem vind er geen goede overdracht plaats tussen de calculatie, projectleider en werkvoorbereiding. Tegenstrijdigheden tussen bestek, calculatie en tekeningen zijn dagelijkse puzzels die veel tijd en energie vreten. Een inhoudelijke overdracht van hooguit één uur en markeringen in het bestek waar en waarom er wordt afgeweken kan de hoeveelheid tijd en vragen van de werkvoorbereider fors reduceren. Diverse personen spraken over halveren.

Crisis in de bouw

In deze tijd van crisis in de bouw, lijkt het heel logisch dat alles op alles wordt gezet om de interne organisatie zo efficiënt mogelijk te laten functioneren en dat er maximaal aandacht is voor de klant. Bij de meeste staat het financiële water ‘aan de lippen’, dus alle reden om in actie te komen.

De vraag die mij nu bezighoudt: waarom lijkt het zo te zijn dat veel bouwbedrijven wachten met het in actie komen? Wordt vervolgd.